GECENİN GÖLGESİ

Kara bulutlar sardı yine dünyamı
Kış yerleşti ruhuma
Güneş asılıysa da gökyüzünde
Rüzgarlar dondurdu kalbimi

Ay ve yıldızlar bir yana
Karanlık bile çekip gitti
Ölüm kokan bir mezara
Yalnızlık gömdü beni


SON ŞAFAK

Dolunay parlak görünmüyor bu gece
Benim toprak dolu kör gözlerime
Son şafağın sökmesini beklerken
Karanlıklar geceden taşıyorlar yine

Ruhumu yalnızlıkla dolduruyorlar
Bedenim titriyor soğuk gecede
Kayalıkların üzerinde oturup
Kendimi dalgaların sesine verirken

Uzaklardan rüzgarın şarkısı geliyor
Belki de şu yalnız ufuklardan
Mezarımın yanında durup
Kendimi geceye teslim ederken


FIRTINA YAKLAŞIYOR...

Fırtına yaklaşıyor...

Ağlayan gökyüzü beni mi çağırıyorsun yanına
Bu ölü bedenlerin yattığı topraktan kara bulutlara
Parlayan güneşi benim lanetli ruhumdan saklayıp
Hapis mi edeceksin ebedi karanlığa

Fırtına yaklaşıyor...

Yalnız gökyüzü beni mi çağırıyorsun yanına
Dostum mu olacaksın sanki elveda dediğimden beri hayata
Çürüyen cesetlerin huzur aradığı toprakta
Bırak git beni yatayım şu yaşlı mezarımda

Fırtına yaklaşıyor...


EBEDİ BUZULUN ORTASINDA

Ay ışığının altında
Yalnız bir ruh dolaşır
Soğuk ormanlarda
Hışırdayan ağaçlar arasında

Donuk gökyüzünün altında
Kayıp bir ruh dolaşır
Sessizce ağlar
Sinsi karanlıklara

Mezarların arasında
Bedensiz bir ruh dolaşır
Lanetlenmiş
Cehennem alevleriyle yanar

Yoğun sis arasında
Kimsesiz bir ruh dolaşır
Her an biraz daha ölen
Buz tutmuş güneşin gölgesinde

Soğuk rüzgarların arasında
Hayal kuran bir ruh dolaşır
Karlı dağlarda
Sonsuz patikalarda

Hapsedilmiş bir ruh dolaşır
Ebedi buzulun ortasında...


LANETLİ DİYARLAR

Yürüyorum yalnız başıma
Nereye gittiğini bilmediğim bir patikada
Ulaşamıyorum ışığa
Güneş hiç doğmayınca
Unutulmuş diyarlarda...

Üşüyorum soğukta
Bambaşka bir kışın ortasında
Yolumu bulamıyorum bu ormanda
Bembeyaz ağaçlar altında
Kaybolmuş diyarlarda...

Haykırıyorum sonsuzluğa
Eğer beni duyarsa
Ölüyorum yavaşça
Nerede olduğunu bilmediğim bir mezarda
Lanetlenmiş diyarlarda...